Claudia is een enthousiaste vrouw die mijn hulp in had geroepen omdat de omgang met haar 4-jarige Friese hengst Tabe niet helemaal verliep zoals ze het zich had voorgesteld. Claudia wilde haar paard zelf beleren. De eerste keer dat ik bij haar was, nam haar paard tijdens het longeren in volle galop de benen. Voor mij begrijpelijk: hij kon het allemaal niet meer aan. De hoeveelheid nieuwe informatie die de laatste week over hem heen gekomen was, was hem gewoon te veel geworden. Hij had meer tijd nodig om te wennen en zich de dingen eigen te maken. Wij willen als mensen nog wel eens te hard van stapel lopen. En daar reageert hij dan op.

We spraken af om deze jonge hengst de kans te geven zich vanuit zijn eigen basis te laten ontwikkelen. Claudia moest hem de kans geven. En belangrijker: ze moest hem vertrouwen. Een week later was ik er weer. Claudia had in de afgelopen dagen wat grondwerk met hem gedaan. En ze vertelde mij dat het voor haar een hele opgave was geweest om haar idealen en verwachtingen ten aanzien van haar jonge hengst helemaal los te laten.

Vandaag hadden we besloten om met een kaptoom te longeren. Ik vroeg of zij eerst zelf rechtsom door de longeerring wilde lopen. Hierbij was het belangrijk dat het paard niet tegen haar aan ging lopen om steun te zoeken, maar op zijn eigen vier benen ging lopen. Na een aantal rondjes vroeg ik haar de longeerlijn langzaamaan wat te laten vieren, terwijl ze verder rustig meeliep met het paard, om te kijken of Tabe zijn eigen ruimte wilde innemen.

Verder vertelde ik haar dat het in de omgang met haar jonge hengst belangrijk was om zelf goed geaard te zijn en dicht bij jezelf te blijven. En daarbij is het van belang innerlijke rust en stilte uit te stralen. Een paard scant voortdurend zijn omgeving en zal daardoor meteen weten hoe jij in je vel zit. Hij zoekt rust en vertrouwen in de persoon die met hem wil samen werken. Ik vertelde haar ook dat het heel verwarrend voor een paard is als je erg enthousiast bent, of verdrietig. Nog lastiger is het voor hem als je in je hoofd met heel iets anders bezig bent, dan met je paard. Een paard kan daar niet mee uit de voeten. En dan zul je al snel merken dat het paard in zo’n geval niet reageert zoals je verwacht. Ook legde ik haar uit dat het van cruciaal belang is om hem te belonen terwijl je met hem werkt. Dat doe je door je met een positieve houding tot hem te richten en hem gewoon te vertellen dat hij het goed doet.

Tijdens het longeren met Tabe wilde Claudia haar paard te graag helpen. Ze liep dikwijls te veel naar hem toe. En daardoor kon hij zijn eigen ruimte niet innemen. En hij kwam dan ook steeds naar haar toe. Ik legde aan haar uit dat ze op deze manier zijn eigen ruimte niet respecteerde. En dat ze tegelijk te veel van haar eigen ruimte aan haar paard afstond. Zo had Claudia er nog nooit over nagedacht. Ze vond het moeilijk om de controle uit handen te geven en nog moeilijker om erop te vertrouwen dat het goed zou gaan. Maar juíst door hem de ruimte te geven gaf zij haar hengst het signaal dat ze hem volledig vertrouwde. En dan kon hij aan haar lichaamstaal zonder belemmerende storingen voelen wat zij bedoelde.

De eigenaresse kwam steeds meer tot rust. Tabe op zijn beurt begon zich nu stukje bij beetje vrij te bewegen in zijn eigen ruimte. Hij begon steeds dapperder te lopen en uiteindelijk kwam hij ook in totale ontspanning. En nu merkte zij ook dat hij steeds bereidwilliger werd en dat er een echte samenwerking begon te ontstaan. Claudia was verrast dat deze gevoelsmatige benadering haar iets opgeleverd had wat ze rationeel niet vooraf had kunnen bedenken. Ze begon nu daadwerkelijk steeds beter te voelen waar het om draait in de omgang met een paard.

Na een tijdje vroeg ik Claudia nu linksom dezelfde longeer-oefening te doen. In het begin begon Tabe weer om haar heen te draaien. Maar ik gaf haar aan vol zelfvertrouwen te blijven en zijn gedrag duidelijk te negeren door de aanwijzingen met een stimulerende intentie te herhalen. Tabe begon in te zien dat er met haar niet meer te spelen viel en hij was merkbaar onder de indruk van haar duidelijkheid. Hij was wel even wat gepikeerd, maar dat verdween al snel. Zijn gepruttel sloeg om in een alerte houding. Tabe ging zijn best doen en zocht nu duidelijk de verbinding met haar. Hij begon waardiger te stappen en reageerde nu feilloos op haar signalen. Ook als zij even afdwaalde en met haar aandacht elders was, bleef hij geduldig en raakte niet meer in paniek zoals in het begin.

Tabe reageerde als een jonge hengst heel direct op deze manier van werken. De vraag van Claudia die zij met haar lichaamstaal onderstreepte, werd nu zonder hindernissen door Tabe waargenomen. Hij kon dat beantwoorden met natuurlijke spontane reacties. In het begin was het aftasten geweest en hadden ze elkaar moeten zoeken. Maar toen ze elkaar in de basis van het longeren waren gaan vertrouwen, was het makkelijker om hierop verder te bouwen. Er kon nu een échte samenwerking ontstaan.

Paarden communiceren vanuit een oeroud aangeboren intuïtief systeem via hun energetische antennes en lichaamstaal. En paarden voelen en lezen zo ook de mensen om zich heen. Maar ieder paard is, net als ieder mens, uniek. En dat vraagt om een persoonlijke aanpak. Dat begint bij respect en aandacht. Dan pas kan vertrouwen groeien. En dan zal een paard op een gegeven moment ook de wijsheid en kracht waarmee hij in het leven mag en kan staan met je delen. Daarom zijn paarden zo bijzonder.