De benen van een paard zijn voor mij altijd al een bron van informatie geweest. Hoe lopen paarden? Hoe zetten ze hun hoeven neer? Waar komen ze in de beweging tekort? Of waar houden ze zich in? Hoe stevig staan ze met vier benen op de grond en zijn ze echt geaard? Daarnaast geven paarden-benen mij veel energetische informatie over het karakter en de actuele gezondheidstoestand van een paard. Paardenbenen zijn symbolisch voor welzijn en welbevinden: ze zijn de maatstaven voor souplesse en plezier in het leven!
Ter illustratie: onlangs begeleidde ik een 3-jarige hengst die angstig en fel reageerde als iemand zijn benen wilde optillen. De eigenaar had het al een aantal keren geprobeerd. Vóór ging het met moeite, maar het ging. Maar achter zat zoveel spanning dat hij het niet meer aandurfde. Ook in de beweging toonde het paard zich onzeker. Hij zette zijn achterbenen onhandig neer. Alsof hij er niet goed raad mee wist.
Zodra ik dit paard benaderde, was hij meteen op zijn hoede en keek hij angstig om zich heen. Het was dus belangrijk dat hij eerst spanning kon loslaten en weer zelfvertrouwen zou krijgen. Voorzichtig legde ik mijn handen op zijn rug en tegelijkertijd begon ik zachtjes tegen hem te praten. Hij vond dit in eerste instantie niet echt aangenaam en reageerde vrij onrustig. Ik negeerde zijn gedrag en bleef hem liefdevol benaderen.
Na een tijdje kwam er meer rust en zag je hem voorzichtig nieuwsgierig worden naar wat er eigenlijk gebeurde. Hij bleef weliswaar oplettend, maar de spanning in zijn rug begon hij zoetjesaan los te laten. Ik ging met mijn handen over zijn lendenen en zijn croupe. En ik herhaalde de beweging verschillende malen aan beide kanten. Het paard liet voorzichtig zijn hoofd wat zakken en gaapte een aantal malen. Dat was een goed teken. Deze benadering was nieuw, maar hij accepteerde het.
Ik ging het nu langzaam opbouwen. De volgende dagen herhaalde ik deze behandeling. Hij kwam steeds meer in ontspanning. En ook keek hij rustiger uit zijn ogen. Toen gaf het paard aan dat ik met zijn achterbenen mocht beginnen. Voorzichtig ging ik met mijn hand naar beneden. Bij het spronggewricht liet ik mijn hand even rusten. Het paard reageerde meteen. Ik voelde direct spanning. Maar ik negeerde dit en praatte zachtjes verder tegen hem. Ik deed dit een paar keer aan beide kanten. En hij volgde me continu met zijn ogen en zijn oren.
Ik lette goed op mijn eigen gedachten, terwijl ik zo met het paard bezig was, want hij kon mij ook ‘lezen’. Daarom besteedde ik ook geen aandacht aan het nerveus optrekken van zijn achterbenen.
Geconcentreerd en vol vertrouwen ging ik door met mijn behandeling, waarvoor hij zichtbaar steeds meer interesse kreeg. Uiteindelijk kon ik zijn hoeven aan de buitenkant schoonmaken. En vervolgens kon ik ook zijn onderbenen aanraken en borstelen.
Ik bleef hierbij heel dicht bij mezelf en had de gedachte dat hij zijn hoeven op moest laten tillen helemaal losgelaten. Mede doordat die ‘dreiging’ voor hem uit beeld was, raakte het paard steeds meer vertrouwd met de dingen die ik hem stap voor stap vroeg. In zijn onderbenen kwam ook steeds meer ontspanning. En uiteindelijk tilde het paard voorzichtig zijn hoef een beetje op. Het was even, maar voldoende om verder te kunnen gaan.
Na twee weken kon ik zonder problemen zijn achterbenen optillen en konden zijn hoeven weer verzorgd worden. Bovendien had het paard niet alleen geleerd om zijn hoeven netjes op te tillen, maar was hij ook in zijn hele houding rustiger geworden.
Als een paard iets niet toelaat of averechts reageert, is het belangrijk om niet vanuit angst of kwaadheid te reageren, en zeker niet iets te forceren. De kunst is om het paard een positieve oplossing te bieden, hem aan deze aanpak te laten wennen en daarmee dan met geduld en vertrouwen aan de slag te gaan.