Op een zonnige middag zit ik rustig op de rand van de longeerbak. Ik observeer nauwkeurig het jonge paard dat beleerd wordt. Er was mij gevraagd om mee te kijken. Ik voel dat de jonge hengst contact met mij zoekt en dat hij zich afvraagt wat er allemaal gebeurt? Waarom zoveel handelingen? Waarom zoveel onrust en onzekerheid? Hij loopt met zijn hoofd te schudden en hij is het duidelijk niet eens met het hoofdstel en de longeerlijn die hij ook pas enkele dagen kent. Hij weet dat er iets van hem gevraagd wordt, maar raakt in de war van de aanwijzingen die de vrouw in het midden hem geeft. Ineens neemt het paard in volle galop de benen en laat duidelijk blijken dat dit alles wat hem betreft helemaal de verkeerde kant uitgaat. De longeerlijn schiet uit haar handen en ze kijkt mij vervolgens vragend aan. Ik stap van de bakrand af en terwijl ik rustig naar het midden loop, hou ik het rondrennende paard in de gaten.
Ik vraag de vrouw wat ze wil bereiken? Ze haalt haar schouders op en staat er wat onhandig bij. Ze had gehoopt dat haar paard braaf naar haar aanwijzingen zou luisteren. En net nu ik langs kwam, gebeurt er zoiets. De vrouw wordt wat kalmer en vertelt dat ze het paard graag zélf wil beleren. Het jonge paard is net terug van een opfokweide, waar hij twee jaar heeft gestaan. Hij was daar de onbetwiste leider van de groep hengsten geworden. Het jonge paard is een 3-jarige Friese hengst met veel bravoure en een zeer oplettend oog. Hij zoekt heel duidelijk naar houvast in zijn nieuwe situatie.
Tijdens ons gesprek is het paard wat rustiger geworden. Hij begint zich wat meer te ontspannen en krijgt ook meer interesse voor wat er in het midden van de longeerbak gaande is. Ik zie kans de longeerlijn op te pakken. En ik vraag de vrouw om aan de kant te gaan zitten, zodat ze kan kijken hoe ik met het paard aan het werk ga. Ik begin opnieuw met hem. Dit paard was namelijk verstrikt geraakt in de hoeveelheid aan nieuwe informatie die de laatste week over hem heen gekomen was. Hij had tijd nodig om te wennen en zich de dingen eigen te maken. Wij willen soms nog wel eens wat te hard van stapel lopen. Hij komt nu voorzichtig naar het midden gestapt. Ik rol de longeerlijn op en maak deze los van het hoofdstel. De hengst kijkt me aan alsof hij wil zeggen: Geef jij me wat meer tijd en ruimte om zo een liefdevolle samenwerking aan te gaan? Ik versta heel goed wat de jonge hengst mij duidelijk wil maken. Daarna laat ik hem zonder longe zowel links- als rechtsom lopen. Hij geeft daarbij feilloos aan waar hij wat moeite mee heeft. In zulk soort momenten gaat er veel informatie tussen paard en mens over en weer. Deze energetische communicatie is niet altijd in woorden weer te geven. Het is vooral leren aanvoelen.
Als het paard iets niet direct begrijpt, trek ik me wat terug om het paard opnieuw uit te nodigen en hem zo de kans te geven om zelf weer het initiatief te nemen. Na een aantal minuten wordt het paard wat losser in zijn houding. Vervolgens laat ik hem naar het midden toe komen en beloon ik hem door middel van mijn houding en stem. Met veel plezier lopen we samen nog een keer door de longeerbak. Hij heeft duidelijk weer wat meer vertrouwen gekregen. Voor deze keer is het voldoende. Want vertrouwen is de basis die nodig is om verder te kunnen gaan.