Een paard kan net als een mens zomaar ergens last van krijgen. Ziektes of acute aandoeningen bij paarden komen echter niet uit de lucht gevallen. Bij mensen ook niet trouwens. Er is vaak al een lange weg afgelegd voordat de symptomen zich daadwerkelijk manifesteren. Eerdere subtiele signalen ‘dat hij niet werd begrepen’, die een paard daarvoor al had afgegeven, werden echter vaak niet opgemerkt.

Ziektebeelden bij paarden kunnen ons iets vertellen. Dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Het gaat erom dat we ons bewuster worden van ons handelen ten opzichte van het paard. Daarvoor is het nodig om meer vanuit een holistische zienswijze naar een paard te kijken. Want alles is met elkaar verbonden en alles hangt met elkaar samen. Als we alleen naar bepaalde klachten kijken en deze bestrijden, zien we het geheel niet. En dan krijgen we ook nooit de achterliggende oorzaak in beeld.

Als een paard niet begrepen wordt en daardoor niet lekker in zijn vel zit, heeft dat een uitwerking op de stofwisselingsprocessen in zijn lichaam. Je kan het je zo voorstellen dat het paard dan in een soort verkramping komt. De levensprocessen in zijn lichaam kunnen daardoor niet meer zo vrij stromen. Dat begint met kleine hindernissen. Maar als de oorzaak niet wordt weggenomen kunnen die uitgroeien tot serieuze blokkades. En daaruit kunnen dan zichtbare fysieke klachten ontstaan. Het is dus belangrijk om deze subtiele signalen van je paard te leren zien en daar dan ook naar te handelen.

En, om een misverstand uit de weg te ruimen, de klassieke diergeneeskunde kan heel goed samengaan met deze holistische benadering en natuurlijke behandeling van een paard. Het zijn verschillende invalshoeken. Maar beide zienswijzen sluiten elkaar niet uit, ze vullen elkaar juist aan. Want ziektebeelden zoals hoefbevangenheid, artrose, de ziekte van Lyme, PPID oftewel de ziekte van Cushing, koliek, rhinopneumonie en kissing spines, is ooit ergens een voedingsbodem geboden om zich te ontwikkelen. En het is aan ons om te kiezen in hoeverre we daarin ook een stuk eigen verantwoordelijkheid voor ons eigen aandeel willen meewegen. Want er is moed voor nodig om je eigen rol bij klachten in jezelf aan te kijken en de klachten niet alleen te bestempelen als 'toeval’ of ‘pure pech'. Want via de klachten van het paard wordt, als we zorgvuldig kijken, ook getoond wat er mis is in onze relatie met ons paard. En daarachter laat een paard doorschemeren waar en hoe we in ons eigen leven zelf tekortschieten.

We kunnen heel veel van paarden leren over hoe we zelf in het leven staan. Dat is op zich al een reden om anders met ziektebeelden en 'plotselinge' verschijnselen van je paard om te gaan. Het lichaam van een paard heeft een heel groot zelfherstellend vermogen. We mogen daar meer op vertrouwen, waarbij we vanzelfsprekend ook zijn natuurlijke grenzen in acht moeten nemen. Maar de basis daarbij moet zijn dat je je paard met respect benadert. Dan kan je paard je ook tonen hoe het er met jezelf voor staat.

Op deze manier kan er een beter begrip ontstaan voor de natuurlijke signalen die een paard ons geeft. Als we zorgvuldig leren kijken en luisteren, in plaats van ons alleen maar te richten op het bestrijden van kwalen, kunnen we het paard ondersteunen in zijn ontwikkeling. Het mooie is dat we daarbij tegelijk ook zelf vooruitgang boeken op onze eigen ontwikkelingsweg.