Tegenwoordig lijkt het vanzelfsprekend dat, als een paard iets heeft of mankeert, wij daar een etiket op plakken. We willen het probleem bestempelen. Dat stelt ons blijkbaar op de een of andere manier gerust. We denken dat we er dan meer grip op hebben. En vanaf het moment dat we het probleem in een vakje gestopt hebben, kijken we door deze gekleurde bril naar ons paard.
De gewoonte om een paard waar iets mee is, op deze manier te diagnosticeren en te etiketteren is overgewaaid vanuit de humane zorg. Als er iets met iemand is, op medisch of sociaal terrein, dan geeft het ons houvast als we dat thuis kunnen brengen en als we dat een naam kunnen geven. Want daaronder kun je dan meestal ook vinden waar het vandaan komt en wat je er zoal mee zou kunnen doen. Je hebt daar als mens een keuze in.
Maar een paard is geen mens. Een mens kan een second opinion vragen. Maar hij kan er ook voor kiezen om een diagnose voor kennisgeving aan te nemen en niets te doen. Een paard heeft geen keuze. Het paard heeft als kuddedier een sterk ontwikkeld groepsbewustzijn. En voor het paard hoor jij gewoon bij zijn kudde. Daarom staat hij continu in verbinding met jou. En als je je paard voortdurend bestempelt als zus of zo, dan gaat dat op hem drukken. Dan kan zijn energie niet meer vrij in hem stromen. Zijn natuurlijk vermogen om zichzelf te corrigeren, te herstellen of te genezen raakt hierdoor in de verdrukking. Je bent hem, maar in feite ook jezelf aan het programmeren. Want nadat je vastgesteld hebt wat hem mankeert, ga je onbewust op zoek naar signalen en tekens die je diagnose bevestigen. Zo werkt dat nu eenmaal.
Je staat niet meer open. Terwijl ziektes, gebreken en bijzonder gedrag ons juist iets te vertellen hebben. Er is vrijwel altijd een diepere, psychologische reden waarom ze ontstaan. En er is meestal een oplossing. Maar dan moet je eerst kijken en luisteren naar wat je paard je te vertellen heeft. Als mens ben je echter gewend te denken en te handelen vanuit onze maatschappelijke rationele patronen. En van daaruit worden bijzondere signalen vrijwel altijd bestempeld. En zo’n etiket werkt dan direct door. Het is bepalend voor je eigen zienswijze en het is sturend voor de leefwereld van je paard.
Het is de kunst om te leren boven die beperkende gedachtes en de daaraan verbonden emoties te gaan staan. Het is van essentieel belang om je zelf en daarmee je paard de ruimte te geven. Blijf met alle aandacht kijken en luisteren. Geef hem vertrouwen, zodat zijn eigen herstellend vermogen zijn werk kan doen.
Daarnaast zijn er meer en meer paarden die op de een of andere manier hun stem laten horen. Zij lijken als groep in onze samenleving zelfbewuster te worden. Ze laten zich minder gedwee in een vakje stoppen. De verhoudingen tussen mensen en paarden zijn zich op verschillende niveaus aan het ontwikkelen. De samenwerking met zulke ‘eigenwijze’ paarden is voor sommige mensen lastig. Want er kan geen sprake meer zijn van eenrichtingsverkeer. Zo’n paard laat niet alleen zien waar het zelf mee worstelt, maar het toont je ook dat dat komt doordat jij ergens met jezelf in de knoop zit.
De grootste uitdaging hierin is kijken en luisteren naar je paard. Zonder verwachtingen openstaan voor de toekomst. Investeren in vertrouwen. Je overgeven aan de zachtheid van je intuïtieve vermogen. Dat is alles wat het paard van je vraagt. Dan krijg je steeds meer ruimte en mogelijkheden. Op subtiele wijze kun je dan gaan leren voelen hoe energie stroomt. Je zult daarin elementen van je eigen afspiegeling leren herkennen. En je zult leren hoe je mee kunt bewegen op die energiestroom van je paard. En zo kun je op energetisch niveau je paard, maar ook jezelf, beter leren verstaan.