Ik krijg vaak de vraag of ik weet wanneer een paard de oversteek naar het hiernamaals gaat maken. Wel, ik kan en mag daar geen antwoord op geven. Het paard en zijn eigenaar bewandelen samen hun levenspad. Ze maken daarop ieder hun eigen keuzes. Een paard beslist zelf wanneer hij overgaat. En ook of hij dit deelt met zijn eigenaar of met andere paarden. Het paard vraagt mij alleen of ik de blokkades en de oude ballast, die hem in de weg zitten, kan wegnemen. Want dan kan hij in zachtheid het aardse los laten.

Er zijn paarden die gemakkelijk overgaan naar het licht. Maar er zijn ook paarden die met hun energetische koorden langer aan de aarde verbonden blijven. Het lijkt er dan op of ze worden vastgehouden. Dat komt vaak omdat zij op het moment van overlijden angstig of in paniek waren. En als een paard met pijn, blokkades of trauma’s overgaat, dan blijft er als het ware een schreeuw achter. Dit kun je voelen in zijn omgeving. En als hij in een groep leefde, dringt dit ook door tot de andere paarden van zijn kudde.

Een paard maakt altijd zelf de keuze wanneer hij wil overgaan. Wij kunnen daar niet in sturen. We kunnen wel het paard ondersteunen om zijn weg naar het licht te vergemakkelijken en vrij te maken door het los te laten in liefde. Op zo’n moment is dát het grootste cadeau wat je aan een paard kunt geven. En vergeet niet dat een paard aan de andere zijde nog steeds in verbinding staat met ‘zijn’ mensen hier op aarde. En je kunt als mens zelf de keuze maken om dit kanaal naar je paard toe open te stellen.

Het paard heeft zijn eigen pad gelopen in het leven en het paard heeft je op jouw weg terzijde gestaan. Iets wat niet in woorden te omschrijven is. Het is een gevoel, een diep innerlijk weten dat de zielsverbinding er is en altijd zal zijn. Een diepe verbinding tussen mens en paard die verder reikt dan wij met ons verstand kunnen bevatten. Maar een ieder die dit al eens ervaren heeft weet waar het dan om gaat, een zielsverbinding die blijvend is met je paard.

Via een behandeling op afstand sta ik regelmatig een paard bij op zijn weg naar de andere kant. Zo kreeg ik onlangs een hulpvraag. Of ik naar een wat ouder paard wilde kijken. De eigenaren hadden wat gemengde, onzekere gevoelens bij de vraag of Douwe, hun hengst, nu al afscheid van het leven wilde nemen of dat hij toch nog wat langer bij hen wilde zijn?

Douwe had al veel meegemaakt in zijn leven. Hij was al enkele keren door het oog van de naald gekropen. Het leek zijn tijd. Maar desondanks voelde het op dit moment voor de eigenaren nog niet oké om hem al te laten gaan. En hij gaf zelf hierin ook tegenstrijdige signalen.

Via de mail kreeg ik drie foto’s van het paard. Ik voelde dat het zich levenslang had ingezet voor zijn eigenaren. Maar ik kreeg ook mee, dat hij, voor hij bij zijn huidige eigenaren terecht was gekomen, eigenlijk nooit begrepen was. Zijn eerdere eigenaren hadden op dit vlak geen ruimte voor hem. Douwe was enthousiast van aard en had een enorme trotsheid, waardoor hij zich altijd voor zijn mensen was blijven inzetten. Maar deze positieve eigenschappen maakten hem ook kwetsbaar. Hij is in het verleden hierin te vaak over zijn eigen grenzen heen moeten gaan. Daardoor was zijn lichaam nu volledig uitgeput. En juist daarom was het bijzonder om te zien en te voelen dat dit paard desondanks nog een heel sterk eigen ‘licht’ had. Zo’n licht is de zielsuitstraling van een paard, die in en om zijn lichaam aanwezig is. Het is zijn innerlijke vuur, dat sommigen van ons spontaan waar kunnen nemen.

Na de eerste behandeling die ik Douwe gegeven had, waren alle blokkades en trauma’s uit zijn energieveld verwijderd. En hij straalde met een prachtig licht. Het paard was dankbaar dat hij niet met een zware rugzak vol ballast naar de andere kant over hoefde te gaan. Want vaak moet een paard dan een zware innerlijke strijd leveren voor hij zijn aardse banden los kan laten.

De mensen die hun hart hadden verpand aan Douwe, merkten dat de behandeling hem goed gedaan had. Desondanks bleven de tegenstrijdige signalen voortduren. Zo gaf hij zelf aan dat het nu nog niet het juiste tijdstip was om over te gaan. Hij wilde nog op zijn manier genieten, samen met zijn mensen. En hij wilde zelf, met hen samen, tot een besluit komen.

Douwe is een aantal weken na de behandeling vredig en sereen heengegaan. Het is zo belangrijk dat een paard zonder aardse ballast kan overgaan. Dat is vaak heel intens om te ervaren wanneer de ziel van het paard loslaat van het paardenlichaam. Het is een sterk ‘licht’ dat geen last meer heeft van ziektes en ongemakken, het is vrij om te gaan. Dan is het een natuurlijk proces. En dan blijft er zowel voor het paard als voor de mens geen leegte, maar vooral een dankbaar gevoel achter.