Op een mooie zomermiddag was ik mijn jonge Friese hengst Wytse aan het poetsen. Hij stond rustig en tevreden en genoot van zijn uitgebreide poetsbeurt. Ik was in gedachten verzonken: wat zouden we samen nog gaan beleven? Ik liet het open wat dat zou zijn. Ik kreeg daar sowieso geen antwoord op als ik dat aan mijn paard vroeg.

Terwijl ik met mijn paard bezig was kwam een buurman kijken wat ik aan het doen was. Ik voelde meteen dat de energie van mijn hengst veranderde: hij werd alerter en er kwam ook een soort van bazige energie in hem naar boven. In het begin viel het nog mee, maar naarmate de man zich er meer mee begon te bemoeien veranderde zijn houding.

Wytse liet mij duidelijk weten dat hij daar niet op zat te wachten. Hij krulde zijn kraag en begon te snuiven. Op een vriendelijke manier maakte ik de man duidelijk dat hij over de grens van mijn paard heen ging. Ik vroeg de man om wat meer afstand te houden. De man keek me een beetje vreemd aan en zei: “Ach, je moet hem gewoon een keer goed aanpakken!” Ja, daar zat het hem dus. Wytse voelde de dominante dwingende energie van deze iets te opdringerige man. Zijn vriendelijke grondhouding was daardoor in een fractie van een seconde omgeslagen in zijn primaire verdedigings- en overlevingsmechanisme.

Ik pakte hem bij zijn halster en zette hem op de wei. Want dit wilde ik niet verder laten escaleren. De buurman begreep het niet helemaal, maar had wel in de gaten dat het paard hem niet helemaal vriendelijk gezind was. Toen hij vertrokken was ging ik naar mijn paard en voelde dat hij weer naar zijn zachte energie terugging.

Als iemand naar mijn hengst kwam kijken, had ik al eens vaker een bepaalde verandering bij hem gevoeld. Maar de omslag die hij vandaag getoond had, had ik nog nooit bij hem gezien. Terwijl ik hier over doordacht werd het mij helder dat zowel de intentie als de prestatiegerichte drang van een mens zelf de houding van een paard bepalen. En als dat vaak genoeg gevoed wordt, heeft dat invloed op zijn gedrag en uiteindelijk ook op zijn karakter. En dat kan dan, afhankelijk van de kleur van de intentie en de verwachting, zowel positief als negatief uitpakken.

Tegelijk vroeg ik mij af wat de consequenties zijn, als je een paard door je eigen houding dwingt om terug te schakelen op zijn overlevingsinstinct. Want een paard kan van daaruit extra kracht en energie inzetten. Maar als wij als mens te veel en te vaak van die piekmomenten voor ons paard creëren, brengen we daarmee een gedragsverandering op gang. En dat hecht zich als een afweerlaag op het natuurlijke energieveld dat ons paard ons toont als we empathisch rekening houden met zijn aard en zijn wezen.

Deze buurman had blijkbaar een dergelijke ontwikkeling in mijn paard aangeraakt. De daarop volgende dagen negeerde ik mijn hengst, telkens als hij dit overlevingsgedrag weer vertoonde. Er kwam daarbij ook een bepaalde kwaadheid vrij die ik niet van hem gewend was. Ik wist dat die ergens in hem zat, want ik had deze kwaadheid van het begin af aan wel in hem gevoeld. Maar ik kon en wilde er toen nog niet aankomen en heb het laten rusten. Je geeft een paard zo de kans om zelf te bepalen of hij het laat groeien of afnemen en of hij ermee naar buiten wil komen.

Ik was gewoon met mijn jonge hengst aan de slag gegaan. Ik speelde veel met hem en nodigde hem steeds weer uit om zich te laten zien wie hij echt was en wat hij in huis had. Spelenderwijs kwamen we zo tot een echte samenwerking waarin hij met plezier zijn eigen krachten en capaciteiten leerde kennen en ook leerde omgaan met grenzen.

Na een tijd merkte ik dat deze ontwikkeling soms geblokkeerd werd en dat dan ook zijn kwaadheid de kop opstak. Toen besloot ik om mijn paard via foto’s op afstand energetisch te gaan behandelen. En daarbij kreeg ik al snel de bevestiging van mijn sterke vermoeden dat hij de dwingende intentie waarmee hij bij de vorige eigenaar in aanraking was gekomen, niet had kunnen plooien met zijn eigen aanleg.

De vorige eigenaar had hem eigenlijk klaar willen stomen voor een goedkeuring als dekhengst. Maar hij was daarvoor afgekeurd. Op zich niet verwonderlijk. Want Wytse is namelijk niet het type hengst dat wil showen en presteren. Wytse is een hengst met een andere boodschap. Hij wil er zijn vanuit een samenwerking. Hij wil samen optrekken. Hij wil zijn wijsheid met je delen. En als reactie op de te hoge verwachtingen, die helemaal niet bij hem pasten, had hij een verdedigingsmechanisme in zichzelf in werking gezet. Dat had geresulteerd in de kwaadheid die ik nu tegen was gekomen.

Als die kwaadheid de kop opstak, was hij de weg in zichzelf kwijt en blokkeerde deze negatieve energie zelfs zijn verdere ontwikkeling. En ik merkte, toen ik een paar dagen later ‘s avonds naar zijn stal liep, dat hij weer afstand genomen had van dit gevoel en dat hij ook wist wat er aan de hand was. Hij liet me op de een of andere manier weten dat het nu veranderen kon en ook veranderen zou.

’s Nachts werd ik wakker en voelde ik dat Wytse al zijn kwaadheid en frustratie rond het idee dat hij een dekhengst zou worden had kunnen loslaten. Hij kwam als het ware helemaal tevoorschijn als de lieve, rustige, maar ó zo intelligente hengst, zoals hij bedoeld was. De volgende dag ging ik met veel plezier samen met hem aan de slag. Nu kon ik in volle overgave met hem werken en toonde hij een bereidwilligheid die je van een jong dier niet zo snel zou verwachten.

De kunst bij het houden en trainen van een paard is om er zelf vanuit de juiste intentie te zijn. Zorg dat je je verwachtingen en doelen niet te hoog te stelt. Het is beter om te kijken, te luisteren en te vragen wat je paard zelf wil en te ontdekken waar hij blij van wordt. Jouw paard is niet voor niets bij jou terechtgekomen. Het heeft een boodschap voor je. En dat is soms totaal iets anders dan je verwacht. Maar als je het aandurft om hierop te wachten en dan te ontdekken hoe je samen verder kunt ontwikkelen, heb je de basis gelegd voor een echte duurzame samenwerking. Een bondgenootschap vanuit een zielsverbinding.