Ik werkte op een opfokbedrijf voor veulens, jaarlingen en twee- en driejarigen. Het waren zowel hengsten als merries. Het bedrijf was gelegen in een prachtig, uitgestrekt natuurgebied van ongeveer 135 hectare. De jonge paarden konden daar in alle vrijheid op een natuurlijke manier tot ontwikkeling komen. Ze testten elkaars krachten en raakten zodoende volledig op elkaar afgestemd. Door deze natuurlijke selectie werd automatisch het beste in ieder paard naar boven gehaald, om alle functies binnen de kudde te vervullen. Paarden dragen namelijk samen het geheel en ze zijn onderling van elkaar afhankelijk. Zowel voor wat betreft hun gezondheid, kracht, inzet en waakzaamheid als voor hun vruchtbaarheid in het voorjaar. En zo worden ze in die natuurlijke omstandigheden sterker. Als 3- of 4-jarige werden ze na deze opgroeiperiode weer door de eigenaar opgehaald om beleerd of verkocht te worden. Wanneer nieuwe jonge paarden werden gebracht, werden ze eerst apart gezet in een grote, open loopst

Ik vind het belangrijk om in het belang van de paarden én de bewustwording van de mens, het volgende te vertellen. Natuurlijk hebben bijvoorbeeld zendmasten of de straling van het mobiele dataverkeer (I-phone, smartphone en wifi) door de lucht, een verstorend effect op het energetische veld van het paard. En het grootste aandeel is zeker nu in deze tijd, dat vele paarden daarbij ook met menselijke emoties belast zijn. Daar waar ze zelf geen raad mee weten en uiteindelijk lichamelijke klachten gaan vertonen. Dit geldt natuurlijk ook voor andere dieren. Het lijkt er dus op dat het energieveld van onze gedomesticeerde paarden steeds meer vermengd raakt met het menselijke veld. Ik neem waar dat hun natuurlijke energieveld door bovengenoemde verstoringen zwakker en daardoor kwetsbaarder wordt. zeker op emotioneel vlak gezien en wat mensen allemaal doen met paarden onder het mom van. In alles wordt een dieper aanvoelen gevraagd. Tegenwoordig komt aanvoelen en beleven vaak uit de ratio. De ku

We oordelen vrij snel vanuit ons eigen perspectief, wat zogezegd in ons straatje zou moeten passen. En we gaan voorbij aan het grote geheel en de natuurlijke juiste intentie. Het gaat er naar mijn mening en aanvoelen niet om welke discipline je beoefent. Of je dus ment, springt, western-, bitloos-, dressuur- of recreatief rijdt of als paardencoach of Equitherapeut aan het werk bent. Wat de ander denkt of doet is niet per definitie verkeerd. En de ene discipline is niet beter dan de andere. Het gaat erom wanneer je met je paard werkt, dat je dat doet vanuit de juiste intentie. Het gaat om een samenwerking op zielsniveau, om daadwerkelijk (leren) aanvoelen en eerlijk zijn met jezelf en met je paard. Het ‘hokjes denken’ van vandaag de dag, er zijn vele categorieën waarbij je jezelf kunt indelen, is niet de boodschap van de paarden als groepsziel. Mensen hebben een bepaald beeld van wat zij met paarden willen doen. En verheffen hun keuze tot het enige juiste, een soort eilandjespolitiek, e

'de energetische uitwisseling tussen paard & mens' In onze maatschappij zijn paarden min of meer huisdieren geworden. Behalve de huisvesting hebben we daarmee ook de zorg voor deze paarden op ons genomen. En we richten ons erop dat goed te doen. Onze paarden komen fysiek vaak niets te kort. Maar op mentaal- en emotioneel gebied mag er wel wat meer bewustzijn komen om paarden beter in balans te houden. Want het blijven kuddedieren, meer specifiek: vluchtdieren. Ze scannen voortdurend hun omgeving op elk potentieel gevaar. En als ze verontrustende signalen niet begrijpen, en ze bovendien niet kunnen vluchten, levert dat spanning op. Te veel spanning leidt tot stress. En te veel stress geeft gedragsproblemen en uiteindelijk ziektes. Communicatiekanaal Als kind ontdekte ik dat ik een communicatiekanaal heb met paarden. Ik kon signalen waarnemen van paarden die andere mensen niet opvangen. Mijn paarden lieten mij beelden zien, kleuren en trillingen ervaren. Ze deelden hun gemoed met mij. En

“Hoe? Hoe doet ze het toch ..?” Ik ben de meest sceptische, realistische en down to earth persoon die ik ken, maar ik ben letterlijk omvergeblazen ... Ik ben een controlefreak met een paardje met een kleine identiteitscrisis, om het even snel uit te drukken. Maar op het moment dat Floor de stal binnenkwam, gaf ik alles met plezier en vol vertrouwen af. Controle heb je niet. Maar daarna heb je wel een vriend voor het leven. Floor liet me inzien wie ik was, wie m’n paard was, wie we mogen zijn en vooral wie we kunnen zijn. Het vertrouwen was er meteen. Het genieten groeit met de dag.” BERICHTJE OP FACEBOOK Een stukje van een bericht dat op Facebook kwam. Zomaar. Een spontane reactie. Ik had een paard met een probleem behandeld. Het paard zat weer goed in zijn vel. De ruiter was er weer blij mee. En ik zelf was ook gelukkig met deze spontane reactie. Want zo’n schouderklopje doet je goed. GAAT OM SAMENWERKEN Zo’n compliment is natuurlijk leuk, maar daar gaat het niet om. Het gaat niet om

JE INNERLIJK VUUR het innerlijke vuur in jou, is wat je drijft om helemaal voor je keuze te gaan om zonder twijfel het nieuwe te accepteren. niet gedreven door emoties, of lichamelijk herhalende signalen, niet vanuit het beeld hoe het zou moeten zijn. je vuur brandt vanuit een innerlijk weten, een innerlijke drijfveer. je vuur laat je openingen creëren door het te doen in de praktijk. zo kun je de boodschap van een blokkade ontcijferen, zo kun je erachter komen waarom je steeds met jezelf én met je paard in herhaling valt. het is met twee benen ergens écht in durven gaan staan. dan kan tevoorschijn komen wie je écht bent, onder al die oude laagjes van weerstand, ontkenning en angst. dan ervaar je de kracht van eenvoud, dan voelt het goed, dan ben je bij je innerlijk vuur. Uit het boek: 'samen werken met je paard'