We oordelen vrij snel vanuit ons eigen perspectief, wat zogezegd in ons straatje zou moeten passen. En we gaan voorbij aan het grote geheel en de natuurlijke juiste intentie. Het gaat er naar mijn mening en aanvoelen niet om welke discipline je beoefent. Of je dus ment, springt, western-, bitloos-, dressuur- of recreatief rijdt of als paardencoach of Equitherapeut aan het werk bent. Wat de ander denkt of doet is niet per definitie verkeerd. En de ene discipline is niet beter dan de andere. Het gaat erom wanneer je met je paard werkt, dat je dat doet vanuit de juiste intentie. Het gaat om een samenwerking op zielsniveau, om daadwerkelijk (leren) aanvoelen en eerlijk zijn met jezelf en met je paard. Het ‘hokjes denken’ van vandaag de dag, er zijn vele categorieën waarbij je jezelf kunt indelen, is niet de boodschap van de paarden als groepsziel. Mensen hebben een bepaald beeld van wat zij met paarden willen doen. En verheffen hun keuze tot het enige juiste, een soort eilandjespolitiek, e

'de energetische uitwisseling tussen paard & mens' In onze maatschappij zijn paarden min of meer huisdieren geworden. Behalve de huisvesting hebben we daarmee ook de zorg voor deze paarden op ons genomen. En we richten ons erop dat goed te doen. Onze paarden komen fysiek vaak niets te kort. Maar op mentaal- en emotioneel gebied mag er wel wat meer bewustzijn komen om paarden beter in balans te houden. Want het blijven kuddedieren, meer specifiek: vluchtdieren. Ze scannen voortdurend hun omgeving op elk potentieel gevaar. En als ze verontrustende signalen niet begrijpen, en ze bovendien niet kunnen vluchten, levert dat spanning op. Te veel spanning leidt tot stress. En te veel stress geeft gedragsproblemen en uiteindelijk ziektes. Communicatiekanaal Als kind ontdekte ik dat ik een communicatiekanaal heb met paarden. Ik kon signalen waarnemen van paarden die andere mensen niet opvangen. Mijn paarden lieten mij beelden zien, kleuren en trillingen ervaren. Ze deelden hun gemoed met mij. En

“Hoe? Hoe doet ze het toch ..?” Ik ben de meest sceptische, realistische en down to earth persoon die ik ken, maar ik ben letterlijk omvergeblazen ... Ik ben een controlefreak met een paardje met een kleine identiteitscrisis, om het even snel uit te drukken. Maar op het moment dat Floor de stal binnenkwam, gaf ik alles met plezier en vol vertrouwen af. Controle heb je niet. Maar daarna heb je wel een vriend voor het leven. Floor liet me inzien wie ik was, wie m’n paard was, wie we mogen zijn en vooral wie we kunnen zijn. Het vertrouwen was er meteen. Het genieten groeit met de dag.” BERICHTJE OP FACEBOOK Een stukje van een bericht dat op Facebook kwam. Zomaar. Een spontane reactie. Ik had een paard met een probleem behandeld. Het paard zat weer goed in zijn vel. De ruiter was er weer blij mee. En ik zelf was ook gelukkig met deze spontane reactie. Want zo’n schouderklopje doet je goed. GAAT OM SAMENWERKEN Zo’n compliment is natuurlijk leuk, maar daar gaat het niet om. Het gaat niet om

JE INNERLIJK VUUR het innerlijke vuur in jou, is wat je drijft om helemaal voor je keuze te gaan om zonder twijfel het nieuwe te accepteren. niet gedreven door emoties, of lichamelijk herhalende signalen, niet vanuit het beeld hoe het zou moeten zijn. je vuur brandt vanuit een innerlijk weten, een innerlijke drijfveer. je vuur laat je openingen creëren door het te doen in de praktijk. zo kun je de boodschap van een blokkade ontcijferen, zo kun je erachter komen waarom je steeds met jezelf én met je paard in herhaling valt. het is met twee benen ergens écht in durven gaan staan. dan kan tevoorschijn komen wie je écht bent, onder al die oude laagjes van weerstand, ontkenning en angst. dan ervaar je de kracht van eenvoud, dan voelt het goed, dan ben je bij je innerlijk vuur. Uit het boek: 'samen werken met je paard'

Ik loop in die ochtend de stal binnen. Ik snuif de heerlijke geuren van het verse stro en hooi die ik de avond ervoor zorgzaam heb neergelegd. Wiebren, mijn paard, verwelkomt me met een blije, liefdevolle energie. Vervolgens vraagt hij aan me: ‘Hoe is het met je? Wat krijg ik te eten vandaag?’ en ‘Mag ik samen met jou de bossen in?’ Een paard zoekt toenadering tot de mens. De mens zoekt toenadering tot een paard. Hierdoor ontstaat een verbondenheid. Een echte samenwerking wordt mogelijk. Feit is dat er veel paarden met problemen zijn. Het grote verschil tussen deze twee is namelijk dat het paard volledig vertrouwt op zijn lichaamstaal, zijn intuïtie, de zielsverbinding met zichzelf. PAARD BIEDT OPENING De mens is daarentegen vaak nog zoekende naar de natuurlijke verbinding. Een paard biedt hem de opening om weer vanuit een zachte, natuurlijke frequentie te gaan leren denken en voelen. Vooral op die emotionele gebieden waar nog blokkades zitten die verhinderen om vrij te kunnen stromen.

Van jongs af aan reed ik veel pony’s en paarden op een manage/traingstal bij mijn ouders in de buurt. Het was twintig minuten fietsen. Ik was daar vaak te vinden en ik kon er helemaal mezelf zijn. Als de eigenaar weer een moeilijke pony gekocht had, vroeg hij aan mij of ik deze in de les wilde rijden. Ik was dan apetrots en straalde helemaal. Ik reed alle pony’s daar met veel aandacht en geduld. Ik ontdekte dat ze allemaal anders waren en waarin ze van elkaar verschilden. En van iedere pony leerde ik weer iets anders over mijn eigen houding en de hulpen die ik moest gebruiken. Het was een super adres met een eigenaar die precies wist hoe en op welk moment hij iemand het best iets uit kon leggen. Hij deed dat vanuit een natuurlijk aanvoelen. En hij ging daarbij nooit over de eigen grenzen van een paard of een ruiter. Op een dag vertelde de eigenaar dat hij een vurige pony had gekocht. “Dat is net iets voor Floor”, zei hij me lachend. Ik zag de pony en het klikte meteen. Binnen korte tij